Thijs Porsius

De wapens die uit de nachtelijke hemel naar omlaag vielen in containers werden door Thijs en zijn kameraden vervoerd in een bakkerskar, die door een plaatselijke bakker beschikbaar was gesteld. Hongerige burgers kwamen naar Thijs toe om om brood te vragen. Hij maakte aan het eind van de oorlog vuurgevechten mee en een aantal fusillades door Duitsers van gedeserteerde soldaten.

Thijs vertelde tijdens het gesprek met Karel over bovengenoemde ervaringen in het verzet. Een van de plekken waar het verzet wapens verborgen hield was diep in hooibergen in het Waterland. Maar tijdens warme perioden waren Thijs en zijn makkers bang voor broei. De handgranaten zouden tot zelfontbranding kunnen komen.

Thijs kijkt met gemengde gevoelend terug op de oorlogstijd. Hij zei in het algemeen geen angst te hebben gekend. Mooi vond hij de enorme kameraadschap die er heerste onder de verzetsstrijders.

Afgrijselijk was het verlies van elf van zijn beste vrienden die tijdens de bezetting door de bezetter zijn gefusilleerd en die de bevrijding niet hebben kunnen meemaken. Bijzonder vond Thijs dat een Duitse soldaat die hem ooit eens aanhield en controleerde hem correct behandelde. Terwijl Thijs een jute zak droeg met wapens er in, werd hij slechts oppervlakkig onderzocht. Hier bleek dat zelfs de drager van een Duits uniform een goedbedoelende en aardige kerel kon zijn.

Hij zei in het gesprek dat hij slechts zelden over zijn ervaringen tijdens de oorlog aan andere mensen vertelt. Wat betreft onze tijd en de vrede en veiligheid in deze wereld, is Thijs pessimistisch gestemd. Wel is hij actief in de vereniging De Wapenbroeders, een club van oud verzetsstrijders en oorlogsveteranen.